Zapraszam na mojego nowego bloga: http://skutecznycoaching.pl/

Zapraszam na mojego bloga:

http://skutecznycoaching.pl/

Porady, wskazówki, inspiracje nt efektywności działania 

dla osób przedsiębiorczych 

szczególnie kobiet!

Moja oferta: 
#coaching przedsiębiorczości 
#mentoring dla kobiet "na swoim" 
#doradztwo biznesowe 
#trening i szkolenia umiejętności 
#content marketing dla small businessu 

#diagnoza kompetencji.

Zapraszam!

Zaczynasz nowy rozdział w życiu? Chcesz znaleźć mentora?

Masz rację.

Kiedy zaczynasz – otwierasz biznes, zmieniasz pracę, awansujesz,

warto prosić o wsparcie!

Jedną z form wsparcia, które możesz uzyskać jest znalezienie sobie mentora. Zwykle najtrudniejsze będą pierwsze miesiące. Szczególnie wtedy warto posiłkować się wsparciem ze strony jakiegoś zaufanego fachowca. 
Po co wyważać otwarte drzwi?

Jak znaleźć mentora?

Zadaj sobie poniższe pytania, a naprowadzą Cię one na cel – znalezienie skuetcznego i zaufanego mentora dla Ciebie.

1. Co chcesz osiągnąć dzięki mentoringowi?

Może chcesz nauczyć się konkretnego aspektu prowadzenia biznesu, np. jak wyrobić sobie markę w sieci, albo jak najskuteczniej dotrzeć do swoich klientów, albo jak osiągnąć najwyższą jakość obsługi klienta. Czy raczej - jakie wskaźniki biznesowe analizować? A może – jak przestać myśleć o firmie, kiedy masz wolne?

Musisz znać odpowiedź na pytanie o to, co chcesz osiągnąć, żeby ustalić pole ekspertyzy osób, które mogłyby być Twoimi mentorami i spośród których będziesz wybierał.

2. Jakie sukcesy ma na koncie kandydat na Twojego mentora?

Jeżeli chcesz się nauczyć czegoś wartościowego, wybieraj spośród osób z dłuższym stażem, które utrzymały się na rynku i osiągnęły sukces, który Ci imponuje. Przypatrz się karierze tej osoby. Liczą się sukcesy, ale liczą się też porażki. Wiele mozna się nauczyć ze sposobu, w jaki Twój przyszły mentor z nich wybrnął. 

Przeczytaj TU, jak zwykle wygląda droga do sukcesu, i czego Ty możesz się spodziewać.

3. Co sprawia, że chciałbyś pracować z tą, a nie inną osobą?

Na ile rzeczywiście chciałbyś spotykać się z ta osobą i otwarcie z nią rozmawiać? Na ile budzi ona Twoją sympatię i zaufanie? Czy myślałbyś o tych spotkaniach, jako o czymś wartościowym, czy raczej jako o czymś przykrym jak przymusowe lekcje. Idealny mentor jest po prostu osobą, która zarówno podziwiasz i szanujesz, jak i lubisz. Osobą, która reprezentuje zbliżone do Twoich wartości.

4. czy kandydat na mentora będzie rozumiał swoją rolę? Czy był już kiedykolwiek mentorem?

Bycie mentorem oznacza podjęcie pewnego rodzaju zobowiązania. Idealnie jest, jeśli osoba, która której kandydaturę rozważasz, rozumie, na czym polega ta rola. Że nie jest to natychmiastowe zasypywanie mentee radami i rozwiązaniami. Mentoring to nie jest tylko doradztwo, wiąże się ono ze słuchaniem i zrozumieniem specyficznie Twoich problemów, które masz konkretnie Ty... Proces mentoringowy obejmuje wiele obszarów, wymaga wnikliwości i mądrości ze strony mentora. Zrozumienia, że nie jest to jednorazowe spotkanie, ale pewien proces dojrzewania mentee do nowego podejścia. Najlepiej szukać osób przeszkolonych do bycia mentorami, które wiedzą, co jest najważniejsze na danym etapie wprowadzania zmiany i są naprawdę pomocne z punktu widzenia ustalonych priorytetów.

5. Jakie umiejętności w zakresie prowadzenia efektywnej rozmowy rozwojowej ma przyszły mentor?

Idealny mentor to osoba, która nie tracąc z oczu celu rozmowy i dobra swojego mentee słucha, dociera do sedna, inspiruje, diagnozuje głębsze zjawiska, dostarcza przykładów ze swojego doświadczenia, zachęca do tworzenia własnych rozwiązań, oferuje feedback, dostarcza wiedzę i potrafi zmotywować do podjęcia działania, zobowiązać do tego swojego klienta. Osoba, która zaledwie lubi opowiadać o swoich sukcesach i podkreślać swoja wyjątkowość nigdy nie będzie skutecznym mentorem, przy którym mentee naprawdę dokonuje skoku rozwojowego i nabiera pewności siebie w duchu niezależności.

TU dowiesz, czym różni się mentoring od coachingu.

6. Czy będziesz chciał podejmować zobowiązania wobec tej osoby?

Proces mentoringowy zakłada podejmowanie zobowiązania przez mentee i jego realizowanie. Mentor dostarcza informacji zwrotnej z punktu widzenia założonego celu rozwojowego. Czy będziesz gotów, żeby poddać się ocenie tego mentora. Czy szanujesz go/ ją i ufasz mu/ jej na tyle?

7. Jak oceniasz gotowość tej osoby do szanowania Ciebie i Twoich słabości, jej gotowość do wzmacniania Cię?

Jasne jest, że jako osoba, która uczy się, będziesz popełniał błędy. Jak oceniasz, czy kandydat na mentora /-rkę będzie zawsze wspieraćCię jako osobę? Czy nie ma zapędów manipulatorskich? Czy czujesz, że nie będzie w Tobie wzbudzać poczucia winy i poczucia wstydu? Czy jest Twoim sprzymierzeńcem na dobre i na złe?

8. Czy ta osoba ma czas, energię i jest świadoma ram organizacyjnych procesu rozwojowego?

Mentor musi być dostępny dla swojego podopiecznego. Mentoring to proces rozciągnięty w czasie. Jest to zobowiązanie. Mentor uczy przede wszystkim poprzez swój własny przykład. Czy osoba, o której myślisz jest na tyle odpowiedzialna i można na będzie niej polegać, nawet kiedy upłynie już trochę czasu? Nawet wtedy, kiedy coś będzie szło nie tak?

Mentoring jest wspaniałą metodą rozwoju. 

Stawia jednak spore wymagania obu stronom. Bazuje na otwartości, zaufaniu i poczucia zobowiązania z obu stron. Ze strony mentora wymaga przede wszystkim poważnego podejścia i kompetencji. Chodzi nie tylko o ekspertyzę w danej dziedzinie, doświadczenie własne w jej zakresie, ale i umiejętność dzielenia się wiedzą i odpowiednie, edukacyjne i empatyczne podejście do mentee.

Wybierz mentora świadomie!

Dowiedz się więcej: 

https://www.facebook.com/Coach.Agnieszka/

Branża rozwojowa Learning&Development w Polsce dziś

Jak Ty oceniasz status branży rozwoju osobistego w Polsce?

Poniżej moja listopadowa refleksja...

Żyjemy w ciekawych czasach. Z wielu punktów widzenia. Z punktu widzenia zawodowego mogę i chcę powiedzieć, że branża rozwojowa bardzo powoli profesjonalizuje się. Z naciskiem na słowo "powoli". Na razie jesteśmy w fazie STORMING. W branży Learning&Development jeszcze daleko do stabilizacji zasad, metod, praktyk, rynku, cen, liderów.

Na boku zostawiam rozwój duchowy i metody ezoteryczne. Na tym się nie znam.

Odniosę się do takich metod jak trening i szkolenia, coaching i mentoring. Psychoterapia z kolei będzie dla mnie swoistym punktem odniesienia, bo rozwija się w Polsce najdłużej, kilkadziesiąt lat.

A więc zaczynajmy: 

Psychoterapia. Początek: lata 70. Laboratorium Psychoedukacji, INTRA, Wojciech Eichelberger, Zofia Milska-Wrzesińska, Maria i Piotr Fijewscy, Jac Jackowski, ale i (skazany za pedofilię utalentowany celebryta bez superwizora) Andrzej Samson. Od tamtego czasu nastąpił ogromny przyrost, ale - moim zdaniem - zaledwie ilościowy. Główną jego przyczyną było pojawienie się internetu (na poważnie od 1997). Jedyną jakościową zmianę przyniosło z kolei pojawienie się w Polsce paradygmatu poznawczo-behawioralnego. Jesteśmy dużym środkowoeuropejskim krajem i nie mamy prawnych regulacji zawodu psychologa i psychoterapeuty. Nie dziwota więc, że przeciętni ludzie nie widzą żadnych korzyści z takich uregulowań... Wciąż każdy, choćby taksówkarz, może sprzedawać usługi psychoterapeutyczne. Ostatnio nawet fizjoterapeuci doczekali się swoich regulacji (zresztą bardzo uniezależniających ten zawód od systemu medycznego kraju). A zawód psychoterapeuty, profesja zaufania publicznego, wymagająca skrajnie wysokich kwalifikacji etycznych - nadal nie... Jednakowoż, jest nieźle, bo w Polsce wiadomo, kto jest autorytetem w tej branży. Wiadomo do kogo można zwrócić się, gdyby trzeba było rozstrzygnąć jakiś poważny dylemat moralny. Wynika to z ilości lat istnienia tego rynku, tej branży. Z istnienia profesjonalistów z doświadczeniem i reputacją.

Treningi i szkolenia na poziomie zbliżonym do europejskiego zaczęły się Polsce razem z wydzieleniem się psychologii na uniwesytetach. Czyli mają ok. 35 lat. Biznes na poważnie wkroczył do firm ze szkoleniami efektywności osobistej i zespołowej w latach 90. XX wieku. Niestety rynek ten - z jego ustaloną hierachią opartą o jakość know-how (amerykańskiego co zrozumiałe) -  nie ostał się pod naporem tandety szkoleniowej w czasach dotacji unijnych. I obecnie nikt nie potrafiłby odpowiedzieć na pytanie: "Która firma szkoleniowa jest najlepsza w Polsce?" Nie dlatego, że żadna nie jest najlepsza. Dlatego, że kryteria są straszliwie pomieszane... A takie kryterium, jak "skuteczność wprowadzania zmiany w organizacji" w ogóle nie jest analizowane i udostępniane w branżowych raportach. Nie ma nagród branżowych. Rankingi dotyczą osobogodzin szkoleń lub ilości trenerów (dlaczego nie ich jakości?).

Coaching pojawił się w Polsce razem z firmami amerykańskimi takimi jak AchieveGlobal, która wprowadziła u nas coaching menedżerski (performance coaching) ok. 2000 roku. Zaraz potem weszły do nas organizacje zrzeszające coachów indywidualnych (ICC, ICF). W tej chwili, kiedy bycie coachem jest modne i wydaje się takie "łatwe", bo przecież "każdy może zostać coachem" już po 2-dniowym kursie, mamy fazę "krwiożerczego kapitalizmu". Liczy się głośna sprzedaż. Cicha jakość czeka na swój czas...

Mentoring z kolei, choć ma już przecież 2000 lat, stał się modny całkiem niedawno. Od 2010 r. rozwijają się szkoły, akredytacje i warto płynie nurt korporacyjny. Kilka dni temu brałam udział w Okrągłym Stole Organizacji Mentoringowych w Polsce. Reprezentowałam PROMENTORA. Ideę forum dyskusyjnego dla mentorów zaproponowała Joanna Malinowska-Parzydło z Polskiego Stowarzyszenia Mentoringu. Koncepcja szczytna. Oby się powiodła. Ze swej strony, niezależnie od decyzji mojego macierzystego stowarzyszenia, chciałabym wspierać projekt stworzenia ogólnopolskiego, standaryzującego i walczącego o jakość ciała formalnego dla mentorów. Teraz go brakuje. Oby się pojawiło i miało oparcie w rzeczywistym branzowycm autorytecie organizatorów. Oby stawiało na współpracę. Tymczasem walka charakterystyczna dla młodych rynków już niedługo się zacznie. Oby nie wolnoamerykanka. Na niej zawsze traci klient...

Ale jaki jest potoczny odbiór zawodów rozwojowych? To nam więcej powie o fazie rozwoju naszej branży.

Psychoterapeuta." Lepiej uważać, bo spojrzy na nas i przejrzy nas na wylot." Generalnie nieufność, która trochę ostatnio się zmniejsza. Fach regularnie mylony z zawodem psychologa i zawodem lekarza psychiatry.

Symbolem treningu rozwoju osobistego jest dzisiaj bicie się po twarzy studentów SGH na tzw. szkoleniu  z "dobrych relacji z kobietami", prowadzonym przez 23-letniego zachwyconego sobą amatora.

Coachowie przyznają się, że z obawy przed uprzedzeniami klientów unikają przedstawiania się jako zawodowi coachowie. Słowo na C. kojarzy się bowiem z manipulowaniem emocjami przez tzw. mówców motywacyjnych (jeszcze niedawno występujących na wieczorkach kawalerskich), a teraz przemawiających do tłumów w stylu "Co jest z Wami, Polacy?".

Mentoring jest w powijakach. Mamy raczej niepewność co do tej idei, ale, nie przeszkadza to żeby liczba "mentorów", szczególnie 30-letnich przyrastała lawinowo, szczególnie na LinkedIn... 

Czyli? 

Czyli nasz rynek usług rozwojowych jest wciąż w fazie młodzieńczej.

Nadpodaż samozwańczych wykonawców usług rozwojowych, będących nimi często tylko z nazwy (vide: szkolenia za pieniądze unijne: "Ja udaję, że was szkolę, wy udajecie, że się szkolicie i wszyscy są zadowoleni, a najważniejsze są wypełnione ankiety) powoduje, że przypadek albo cena są wciąż istotnym kryterium wyboru. 

Myślę, że klienci chętnie posługiwaliby się - dla swojego dobra - innymi kryteriami, ale nie mają pojęcia, czego można oczekiwać od np. coacha. 

Istnieją co prawda ciała w założeniu promujące dobre praktyki i kody etyczne zawodu 

- szkoleniowca (Polska Izba Firm Szkoleniowych, 2005)

- coacha  (Izba Coachingu, 2009).

Ale konia z rzędem temu, kto uzna, że klienci szukający metod rozwoju dla siebie czy pracowników o izbach słyszeli i zaglądają  najpierw na ich strony.

Zresztą już tam - na pierwszy rzut oka - widać, że ich aktualnym celem nie jest promowanie wiedzy o profesji, lecz raczej promocja firm członkowskich. Każda firma, niezależnie od jakości usług, może bez zbędnych pytań zostać członkiem tych szacownych organizacji... Dla mnie za mało tam mowy o jakości.

Podsumowując, jesteśmy w fazie, w ktorej wciąż trzeba uświadamiać klientom i usługodawcom, że są pewne standardy, których strony wzajemnie od siebie wymagają, żeby wszyscy byli zadowoleni. Jednym słowem "Edukacja, głupcze!" A jeśli edukacja jest wątła w wykonaniu ciał formalnych lub cial tych brakuje, zadanie przypada w udziale bardziej doświadczonym profesjonalistom. 

Potrzebne jest osobiste świadectwo. Odwaga mówienia "należy", "powinniśmy", "oczekuje się". Także odwaga do mówienia NIE różnym bulwersującym praktykom, bycie na bieżąco z nowinkami rynkowymi i stale odnoszenie się do takich wartości jak: 

• długofalowe dobro klienta
• wzajemne zaufanie
• spójność formy i treści w pracy 
• wykorzystywanie mocnych stron i wspieranie pewności siebie klienta
• wspieranie niezależności klienta
• szacunek dla różnorodności
• ciągłe uczenie się i czerpanie z konstruktywnej krytyki bardziej doświadczonych profesjonalistów
• gotowość do zaangażowania się ze strony doświadczonych profesjonalistów w branży,  po prostu praca non-profit na rzecz dobra całej branży i jej klientów.

Doskonałym przykładem takich edukacyjnych dobrych praktyk jest dzialanie dwóch mentorów i coachów Zbigniewa Kieresa i Darka Niedzieskiego. 

Zbyszek jest jednym z dwojga MCC ICF w Polsce. Bierze udział w poczynaniach edukacyjnych Izby Coachingu (np. darmowe webinarium o etyce coacha).

Darek prowadzi superwizje dla coachów i występuje na konferencjach, gdzie dzieli się swoich doświadczeniem coacha PCC ICF. Jest także wydawcą wartościowych publikacji, z których coachowie mogą uczyć się swojego fachu (Polecam "Uważny coaching" Liz Hall). 

Dziekuję im za zaangażowanie w budowanie jakości na rynku rozwoju osobistego. Dziękuję także wszystkim tym, którzy są projakościowo aktywni merytorycznie w social media (np. FB/Trener trenerowi trenerem Agnieszka Maja Wawrzyniak, Andrzej Trutkowski, Anna Staszyszyn, odważnie inicjujący ważne tematy Adam Gieniusz i inni; LinkedIn/Coaching i mentoring - To działa! Rafał Szewczak i inni. Jest to tym bardziej cenne, że współczesny młody coach traktuje wiedzę internetową trochę na klęczkach. Oczywiście dlatego, że brakuje mu wartościowej wiedzy na żywo, jasnych kryteriów wykonania pracy i feedbacku od master trenera.

Wniosek mam jeden: musimy promować kryteria jakości, promować dobre wzorce i negować złe. Odważnie krytykować niszczące dla branży przykłady i głośno promować dobre. Wysoka jakość musi być głośniejsza i bardziej widoczna.

Myśl jak przedsiębiorca

Firma ma największe szanse powodzenia, gdy przedsiębiorca jest – to wydaje się jasne  – przedsiębiorczą osobą. Co to znaczy?

Z życia wzięte:

W Calais, gdzie imigranci walczą o przedarcie się do pociągów do Wlk. Brytanii, powstało dzikie miasteczko, tzw. Dżungla, a  w niej knajpa, w której właściciel podaje jajka "tak jak ludzie sobie życzą". 

Przedsiębiorca myśli trochę inaczej niż większość obywateli swojego kraju. W ogóle to przedsiębiorczych ludzi w populacji nie jest aż tak dużo. Mówi się, że około 20% . Naukowcy oceniają, że pozostała część populacji będzie skuteczniejsza, pracując pod czyimś kierownictwem, czyli po prostu wykonując czyjeś polecenia.

Przedsiębiorcza osoba nie jest w takiej sytuacji szczęśliwa. Dlaczego? Bo kręcą ją inne rzeczy niż pracownika biurowego:

1. Ekonomizacja wysiłku. Poświęcanie większości czasu na projekty, które można zmonetyzować to esencja myślenia biznesowego. W biurowcach wiele czasu poświęca się na kwestie nieprzekładalne na wzrost firmy, ale przekładalne np. na swój osobisty awans w firmie. Przedsiębiorca pyta: Jak zarobić, aby się nie narobić, bo można wtedy zainwestować czas w coś jeszcze?

2. Podejmowanie decyzji na podstawie rachunku zysków i strat, choć czasami jest to niewidoczne dla oczu patrzącego. To proste, albo działanie jest opłacalne, albo przedsiębiorca dopłaca z własnej kieszeni. Innej kieszeni nie ma.  Co zyskam, jesli się uda? Co stracę, jeśli się nie uda? Co stracę, jeśli tego nie zrobię? 

3. Podejmowanie ryzyka. Ryzyko jest wpisane w biznes w nieporównywalnie większym stopniu niż na etacie. Przedsiębiorca ryzykuje swoje pieniądze, licząc na niepewny zysk. Ryzykuje, bo musi ubiec konkurencję. Ryzykuje, bo nie wie, czy sytuacja rynkowa nie zmieni się już za 5 minut. Ryzykowne decyzje wymagają odwagi i specyficznego 'szybkiego' myślenia. Kiedy jest najwłaściwsza chwila?

4. Stawianie sobie ambitnych celów.

Produktywność nigdy nie jest efektem wyłącznie talentu, zwykle jest to pełne zaangażowanie, inteligentne planowanie i skoncentrowany wysiłek. Ambicja oraz posiadanie wyrazistych aspiracji, 'chcenie więcej' najlepiej charakteryzują przedsiębiorcę. Inaczej nie pracowaliby tak ciężko. Gdzie jeszcze leżą pieniądze na ulicy i co się da z tym zrobić?

5. Otaczanie się ludźmi, którzy nas uzupełniają. Odpowiedzialność i racjonalność biznesowa tego wymaga. Przedsiębiorca to nie jest człowiek, który wymyśla coś w zaciszu domowym. To tak nie działa. Biznes tworzy się i prowadzi na drodze konfrontacji z rzeczywistością, sięgając po inspiracje „wiszące w powietrzu' i korzystając z ekspertyzy z zewnątrz, nie własnej. Przedsiębiorcy często nie mają żadnych specjalistycznych umiejętności, ale potrafią specjalistów znaleźć w razie potrzeby. Kto może jeszcze pracować na mój cel, chętnie podzielę się z nim zyskiem?

6. Pogodzenie się z tym, że głównym celem życia jest adaptacja – w biznesie jest to dostosowywanie się do potrzeb rynku. Ważne jest nie to, co przedsiębiorca chciałby robić, nawet gdyby bardzo chciał. Liczy się tylko to, za co zapłaci klient. Skąd w firmie wezmą się pieniądze?

7. Akceptowanie porażek, dołków, przegranych, bessy. Wynikają one z natury przedsiębiorczości jako podejmowania działań w ramach wolnej konkurencji. Porażki są wręcz gwarantowane... W przedsiębiorczości rządzą też duże liczby i statystyka. Często ilość zmienia się w jakość. To trzeba polubić – nigdy nie będzie dobrze już za pierwszym razem! Myśl ciężka do zakceptowania dla ewentualnego perfekcjonisty :) Jaki będzie dla mnie wskaźnik do zaakceptowania: 1 sukces na 10 porażek, 1 właściwy efekt na 100 podjętych prób?

8. Sięganie po pomoc na zewnątrz. Rynek to sieć powiązań. Przedsiębiorca nie jest w stanie, nigdy przenigdy, działać w próżni. Znajomość rynku, konkurecji, szybkość dostrzegania problemu i natychmiastowa reakcja, rozejrzenie się, jak sobie poradzić, jest kluczem do długotrwałego sukcesu. Czyli efektywności. Trzeba mieć dobre 'oko' i dbać o relacje z z otoczeniem zewnętrznym. Kogo jeszcze muszę zaangażować w pomoc dla mojego biznesu? Od kogo się uczyć?

9. Osobiste angażowanie się. Biznes to realizacja obietnicy złożonej klientowi. Obietnica ta wynika z kultury danej organizacji. Nawet jednoosobowej. Ona istnieje, czy tego chcemy, czy nie. Przedsiębiorca jest źródłem tej kultury. Nie każdy byłby w stanie założyć biznes z alkoholem 24 h. A przecież to taki świetny, prosty i dochodowy biznes... Na co klienci liczą w kontakcie z moją firmą? Z moją osobą jako przedsiębiorcą?

Wnioski? Być przedsiębiorcą to być optymistą, bystrzakiem, osadzonym w rzeczywistości, takiej jakiej ona jest, odpornym na porażki, mentalnie przygotowanym na życie polegające na wypatrywanu okazji i zagrożeń, planującym nie 'na oko', tylko na arkuszu kalkulacyjnym i działającym z konsekwencją. Przyda się też pomoc kilku przyjaciół.

Najistotniejsze różnice pomiędzy treningiem, coachingiem i mentoringiem

Przy okazji Dnia Otwartego projektu "Wspieramy Kobiety" zaplanowałam (oprócz fajnego ćwiczenia coachingowego) przystępnie wyjaśnić uczestniczkom różnice pomiędzy najpopularniejszymi aktualnie formami rozwoju osobistego: 

• treningiem, szkoleniami
• coachingiem
• mentoringiem.

WYOBRAŻ SOBIE, że dotarłaś do takiego punktu, że potrzebujesz wsparcia, pomocy w rozwiązaniu jakiegoś nurtującego Cię problemu, pokonaniu jakiegoś ograniczenia, przeskoczeniu kolejnego szczebla. Chcąc wybrać dla siebie najlepszą ŚCIEŻKĘ rozwoju zawodowego czy osobistego,  masz wiele możliwości. Zadaj sobie kilka pytań, a wybierzesz trafniej, nie rozczarujesz się;

Czego potrzebujesz? 

• Zastanowić się i zrozumieć jakiś problem, temat, rozterkę? Zwizualizować stan idealny? Nazwać stan rzeczywisty? Stworzyć listę pomysłów? Wybrać konkretne działania i podjąć je w określonym terminie? Odpowiedzi są w tobie. Rozmowa i myślenie na głos pozwala je  z siebie wydobyć.
• Odpowiedzią jest COACHING.

• A może raczej chcesz, żeby ktoś wysłuchał Cię i powiedział Ci, jak on widzi Twój problem? Jak on by do tego podszedł? Żeby ktoś podzielił się swoim dświadczeniem? Otworzył Ci oczy? Powiedział Ci, co myśli o Twoich pomysłach na rozwiązanie tematu, bazując na swoim doświadczeniu?
• Odpowiedzią jest MENTORING.

• Brakuje Ci wiedzy i umiejętności, jak zrobić konkretną rzecz, wykonać konkretne zadanie, zachować się w określony sposób? Potrzebujesz przepisu na sukces, konkretnej umiejętności, okazji do poćwiczenia nowego sposobu działania?
• Odpowiedzią jest TRENING.

Oto krótki uproszczony przykład wyboru pomiędzy tymi formami wsparcia. Poznaj Anię!

Ania ma poważny problem z pogodzeniem pracy z domem. W pracy myśli o domu, w domu myśli o niewykonanej pracy. Jest jakiś konflikt pomiędzy tymi sferami życia Ani. Jest już tym naprawdę zmęczona.

Przychodzi dzień, że ma tego dość. Postanawia coś zmienić w swoim życiu, ale wszystko mocno się zagmatwało i nie wie już, co było najpierw: jajko czy kura? Problemy w pracy, czy problemy w domu?

Trafia do coacha. W toku procesu coachingowego coach zadaje jej pytania, aktywnie słucha i wspiera, pozwalając Ani zastanowić się na głos, jak konkretnie chciałaby, żeby wyglądała owa harmonia pomiędzy pracą a domem. Co to tak naprawdę DLA NIEJ oznacza? Potem umożliwia jej przeanalizowanie, tego jak wygląda jej sytuacja teraz. W wyniku tego procesu kobieta niepodziewanie dla siebie samej dochodzi do wniosku, że źródłem jej stresu jest fakt, że nie radzi sobie z wychowywaniem dziecka. To jest przyczyną jej frustracji, niechęci do spędzania czasu w domu. To z kolei jest przyczyną wyrzutów sumienia, kiedy jest w pracy. Decyduje się rozwikłać tę sprawę. Planuje i podejmuje działania. Pomógł jej w tym coach – ekspert od stawiania inspirujących i dociekliwych pytań.

W pierwszym rzędzie kobieta postanawia zwrócić się do osoby kompetentnej i doświadczonej w zakresie wychowywania dzieci – będzie to mentor, ekspert w dzieleniu się doświadczeniem.

Mentor wysłucha Ani, jak aktualnie wygląda sytuacja, jak ma wyglądać, oraz opowie, jakie on ma doświadczenia w tym zakresie, zainspiruje, wesprze i doradzi konkretne rozwiązania. Np. powie, że najważniejsze jest, żeby kobieta nauczyła się skutecznie odmawiać dziecku, kiedy jest zbyt roszczeniowe. Stawiać mu granice. Jest to konkretna umiejętność – asertywnego odmawiania. Mentor zaleca Ani szkolenie z asertywności rodzicielskiej.

Tu wkracza trener. On nauczy Anię konkretnych umiejętności. Ma je rozłożone na mniejsze elementy, potrafi ich nauczyć, zaprojektować ćwiczenia, zaangażować i wesprzeć uczestnika treningu do efektywnego uczenia się nowych postaw i zachowań..Trener jest ekspertem od uczenia konkretnych umiejętności.

Na koniec Ania chce znowu porozmawiać z coachem, ponieważ okazało się, że  dzięki jego pytaniom udaje jej się szybciej i najbardziej wnikliwie niż zwykle  przenalizować skuteczność zmiany, którą przeprowadza, środków, które przedsięwzięła. Czy tak sobie wyobrażała pprawę sytuacji?  Na ile jest zadowolona? Co jeszcze wymaga poprawy, udoskonalenia? Ania jest otwarta na zmiany, bo wie, że ma profesjonalne WSPARCIE NAKIEROWANE W PEŁNI NA JEJ konkretne POTRZEBY!

Dzięki  INDYWIDUALNEMU PROGRAMOWI ROZWOJOWEMU Ania 

osiąga swój cel skutecznie i świadomie na każdym etapie.

Coaching, mentoring oraz szkolenia WSPIERAJĄ KOBIETY!

Metodyka CoachWise (TM)

Dziaiaj i jutro uczestniczę w szkoleniu CoachWise Essentials (TM) w Coaching Center.
Szkolenie prowadzi bardzo doświadczona coach Joanna Baranowska.

Jestem ogromnie zadowolona. Szkolenie prowadzone jest metodą action learning, opartej o przeżywanie, doświadczanie, tak, żeby jak najbardziej przypominało to sesje coachingowe. Są oczywiście elementy treningowe, oparte w dużym stopniu na  modelowaniu.

Model CoachWise opiera się na tzw. MAPIE. Są to  etapy interakcji coachingowej:

Dążenie
Rzeczywistość
Planowanie
Działania
Przegląd.

W dużym stopnu odpowiada to sekwencji w modelu GROW:

Goal
Reality
Options
Will.

Jednak tutaj dużą cześć rozmowy coachingowej spędza się na kontaktowaniu się klienta z marzeniem (etap Dążenie). Umiejętne przywołanie marzenia, jego wizualizacja oraz wytrwale, nieugięte "przytrzymanie" tego marzenia w polu świadomości klienta może być trudne, bo rzeczywistość wraz ze swoimi problemami próbuje "ukraść mu shaw". Trud uswiadomienia sobie, co jest dla klienta najważniejsze, jednak się opłaca, bo daje to niesamowity efekt motywacyjny.

Coaching Center prowadzi także programy edukacyjne w zakresie MENTORINGU.

Mentoring w ujęciu metodyki CoachWise, ma korzenie w technikach rozmowy coachingowej oraz jej zasadach. Zasady są jednak poszerzone o poczucie odpowiedzialności mentora do bycia wzorem dla klienta (mentee).

Kolejną różnicą jest szerszy zakres umiejętności interpersonalnych wymaganych od mentora. Oprócz umiejętności:

zadawania pytań
słuchania aktywnego
odzwierciedlania 
wspierania

pojawia się obszar pracy analitycznej z pomysłami, opiniami, zachowaniami.

Są to:

Katalizowanie – mobilizowanie uczestnika do kreowania własnych rozwiązań w oparciu o posiadane już kompetencje. Poprzez zdawanie pytań, aktywne słuchanie i odzwierciedlanie prowadzi do kompleksowego przemyślenia tematu lub zadania.

Opiniowanie - komentowanie propozycji Uczestnika, dzielenie się swoim osądem, przekonaniem, opinią. W oparciu o te opinie Uczestnik buduje nowe rozwiązania lub poddaje je twórczej refleksji.

Doradzanie – proponowanie różnych możliwości rozwiązania dylematów lub sposobów postępowania w danej sytuacji w oparciu o wiedzę i doświadczenie Mentora

Wzmacnianie – takie wpływanie na uczestnika, że staje się mocniejszy emocjonalnie, odporniejszy na trudności. Mentor zwiększa wiare we własne siły, rozwija umiejętność dostrzegania swoich kompetencji i osiągnięć, motywuje do wysiłku.

Szczególnie ważna jest tu umiejętność dobierania rodzaju wsparcia do samodzielności i wiedzy Uczestnika. Wspieranie mentoringowe rozpoczynamy od katalizowania, które bazuje na rozwiązaniach Uczestnika. Dopiero w drugiej kolejności Mentor używa opiniowania lub doradzania, zawsze bez narzucania rozwiązań i przejmowania odpowiedzialności za wynik .

Więcej TU

Cieszę się, że od jutra włączę metodykę CoachWise do mojej pracy z klientami coachingowymi. Zapraszam.